Featured

განმარტოვება,როგორც საჭიროება.თითიოეულ ჩვენგანს გვინდა დღის რაღაც მონაკვეთი გავატაროთ საკუთარ თავთან ერთად.აუცილებლობის კუთხით ალბათ ღამით მაინც უნდა ვრჩებოდეთ ჩვენ ფიქრებთან ერთად,ღამის სიჩუმის ხმაურთან ერთად.მეზობელი ოთახის მიუღებელი გადაცემების ხმის,ხველების,უნიტაზის ჩარეცხვის ხმის,ლუკმაობის ხმის,ფეხების ფრატუნის,ხვრინვის,ძმის ღამეული ბოდვის გარეშე.მხოლოდ ეზოს ხმაური,მხოლოდ ფიქრთა ხმაური და შენზე მოგორებული ძაღლის სიმძიმე,რომელიც ერთი დიდი სიყვარულისეული დათმობაა და პირადი სივრცის გაზიარება,ანუ ჩემეული დიდსულოვნება.

გაზაფხულის თბილი ჰაერი,ახალი გარეცხილი თეთრეულის სუნი და დგომა,ან უფრო წოლა,ახალდაბანილი შენივე თმა და უთმოთ დატოვებული შენივე ძაღლი.

ვიხსენებ  როგორ ჭორაობდნენ დღისით ‘ბიბლიოთეკარი ქალები’,მარად მკაცრნი და დისციპლინარულები.ვიჯექი სამკითხველო დარბაზში და ვისმენდი კატეგორიულ მიგნებებს – სად უნდა შევიძინოთ ახალი კარტოფილი ?! სად და ‘ნავთლუხის ბაზარში’ ! ვიჯექი და დროის გასაყვანად ვკითხულობდი,მანამდე კი წიგნი ვიკითხე რაც ‘გამოცდისთვის’ მჭირდებოდა,ქალებმა ერთმანეთს ღიმილით გადახედეს,მერე მე გადმომხედეს ეჭვნარევი ირონიით..ისე დაემთხვა რომ ორი წლის მანძილზე თითქოს განზრახ ვარჩევ რა წიგნი არ აქვთ და მერე შევდივარ დროის გასაყვანი კითხვებით..ამ დამთხვევაზე რომ დავფიქრდი ვიეჭვე მართლა ხო არ ვიგონებ რამესთქო,მაგრამ მგონი არ უნდა ვიგონებდე.

არამგონია ვინმეს ბრალი იყოს რომ დღეს მეზარება ყველა ზედმეტი ხმა,მეზარება ისიც რომ მეზარება..ვიოცნებებ არარსებულ ოთახზე,აივანზე,ჰაერზე,სიჩუმეზე,სიბნელეზე

და მშიდად მოსულ ძილზე.

 

 

 

მგზავრი,ემოციებს,ქარისგან მოტანილ განცდებს აყოლილი მგზავრი შემომხვდა.რეალობას ზემოდან დაყურებდა,ეს მანძილი რაც მასსა და რეალობას შორის იყო საკმარისად მიაჩნდა.საკმარისი იყო ის ერთი ნაბიჯი,რომელიც ყოფდა რეალობასა და ფანტაზიას.
-ყველაფერი,რასაც ვფიქრობთ არსებობს,ყველაფერი,რასაც წარმოვიდგენთ რეალურია.
იმეორებდა და დაეძებდა ახალ ემოციებს,რომლებიც ისევ ხელახლა დაანახებდა დისტანციას მიწასთან.
ესთეტიკოსი მგზავრი,რომელსაც აოცებდა სხეულთა სინატიფე,შთააგონებდა პოეტური გარემო მიხვდა,რომ ეს თრობა მისი ღირსება სულაც არაა.ის მიყვება გარემოსგან მიღებულ ემოციებს.პიროვნულ ღერძს,საკუთარ მესთან შეთანხმებით არ მოქმედებს,ის ივიწყებს საკუთარს თუ მიაწვდის სხვა,მას ჭირდება ემოცია და იღებს კითხვების გარეშე,განმარტებების გარეშე.იღებს,რადგან ემოციებს შეიგრძნობს.
ეთიკური მგზავრი,რომელმაც დიდი ხნის წინ ჩაიარა,რომელსაც უთხრა თვითონ მგზავრმა
-ფეხს აუჩქარე ძვირფასო,აღარ მომაცდინო შენი პრინციპებით.
წარმოგიდგენიათ?მან დაივიწყა,რომ რაღაც მეტად სანდო,მეტად მისი,მეტად ფართო,მეტად ვიწრო რამაა მოსაძებნი.უპირობო მინდობა?ყველაფრის დავიწყება და შეთითხნილი თავისუფლება?
არა,მეგობარო ეგ თავისუფლება სადაც მარტივად დანავარდობ ის არაა,რასაც ეძებ.სწორედ,რომ გჭირდება შენი დამოკიდებულებები,მეტად განსაზღვრული.მხოლოდ იმიტომ გქონდეს კარი ღია,რომ იაროს ყველამ და მოგაწოდოს მცირედი საზრდო?იქნებ თავად გამოკვებო თავი იმით,რაც გაცოცხლებს და არა გადაგარჩენს.
რელიგიური მგზავრი?ჩვენმა მგზავრმა უთხრა თავსსა თვისსა
-დიდი დრო გაატარე რწმენაში,შეგიძლია თავს უფლება მისცე და გადაისხა ღვინით სავსე დოქი თავზე.
არც აცია და არც აცხელა,შესანიშნავი გამოთქმაა..დიახ,დიახ.ასე გალუმპული,აყროლებული დგომაც მარტივია.ერთი ეტაპიდან მეორეზე გადასვლა სასიამოვნოა.შეყოვნებაც სასიამოვნოა,მაგრამ შემორჩე გაწუწული და აღარ იფიქრო,ისიამოვნო მხოლოდ იმით რასაც აქამდე მიხვდი?
ჩვენი მგზავრი დადიოდა და შიშობდა,შიშობდა გადატრიალების მოლოდინის გამო.გრძნობდა გარდაუვალ გადატრიალებას.ხედავდა მომავალ თვალისმომჭრელ შუქს,ხვდებოდა,რომ ისინი ორივენი ერთმანეთის მიახლოვებას ცდილობდნენ..მაგრამ არ იცოდა შეძლებდა თუ არა ამ სინათლისათვის თვალის გასწორებას.
ის აღმოჩნდა მის პირსპირ,დგას თავდახრილი.ყველაფერი ილუზიურად იქცა,რაც მანამდე იყო.მისი მომავალი გადაწყვეტილება რელიგიურ მგზავრად ქცევა იყო,არ იცოდა როგორ შეძლებდა.არ იცოდა როგორ აწევდა თავს,როგორ განაგრძობდა გზას.

გზად ისევ ნატვრის თვალი შემოხვდა,ისევ წაიყვანა იქ,საიდანაც გამოვიდა.ისევ აყვა ესთეტიკას,ისევ დაკარგა ეთიკა.როგორი ფილოსოფიურია?
ის უპრინციპო სინათლისგან შეწუხებული მგზავრია,მნათობს მიადგა,მაგრამ თავს ვერ წევს.
მგზავრი კატეგორიული არ ყოფილა,მას თავი მართალი არასდროს ეგონა,ის მხოლოდ გულწრფელი იყო ყოველთვის.
არაკატეგორიულობა თავის დაზღვევაა-შეუნდო შემდგომ შენ დახრილ თავს.

ზღაპარი შენზე თუ ჩემზე

ფიქრები იწყება გაცრეცილი სავარძლებიდან.შელანძღული სათამაშოები ყოველთვის ეყარა სკივრში.თოჯინებიც იცვლიდნენ სახეს,როცა ფიქრები ბინძურდებოდნენ.ჰამაკში შემაწუხებელი უდარდელობით რწევისას ვერაფერს ხვდებოდა.დედის თბილ ალერსში იმალებოდა,სიყვარულის ვარდისფერ ნისლში ეხვეოდა და ივიწყებდა თავის თავს,ებუტებოდა ყველას და ეს საკმარისი იყო.ფიქრობდა თავის სამყაროზე,კუთხეში მიდგა ფართო საწოლი,ხის ჭერზე მიამაგრა ვარკვლავები.შეგრძნებებს გამოხატავდა,ყვებოდა ამბებს წარსულზე,გამოვლილ გზაზე,მომავლის ასრულებებზე.მოყოლა ანაცრისფრებდა განცდილ კაშკაშა მიგნებებს.მისი აღმოჩენა,მცირე სიტყვის გაშიფვრა იყო გადარჩენა.შენ სიცოცხლეზე ძვირფასი ვერაფერი იქნებაო ეუბნებოდა ძაღლი მზრუნველი თვალებით.თითქმის არაფერი ესმოდა,მხოლოდ თავისი უნდოდა გაეგო.ჯეროდა,თუ გაუგებდა თავის თავს თანამგრძნობი გახდებოდა მისნაირებისთვის.მისნაირების სამყაროში ცხოვრობდა და რა გასაკვირია,რომ მათთან სიახლოვეს ეძებდა,ნამდვილ სიახლოვეს.
ერთხელ იპოვა მანათობელი სხივი,დაადუმა აღმოაჩენამ.რამდენი რამ იპოვა თავისთან გულის ფართო ფაფუქ საწოლზე მიყრილი..დადუმდა,მაგრამ არ გაყინულა.სამყაროში განათდა ყველა ლამპიონი,აენთო ყველა ვარსკლავი,ცა უფრო მაღლა ავიდა ვიდრე ოდესმე.მიწა ბევრად ქვემოთ იყო,ტერფებსაც ვეღარ აწვდენდა.ბუნების ფერებს,სურნელს,ციურ მნათობებს,ბუნების ბინადართ ახალი შრე დაემატათ.ამ შრით მძაფრდებოდა ყველაფრის შეგრძნება,გათავისება.ამ ყველაფერთან ერთად ის პოულობდა და კარგავდა მანამდე განცდილსაც და იმწუთს აღმოჩენილსაც.ერთხელ სიტყები მასთანაც გაუნაცრისფრდა,ერთხელ მარტო დარჩა იქ ,სადაც ეგონა რომ მარტო დარჩენა აღარ მოუწევდა..დაფიქრდა იქნებ ჩვენ ერთნაირ ადამიანებსაც არ შეგვიძლია ერთმანეთის სამყაროში ყოფნაო..შიში დაძლია,დაიკიდა სიყვარულის გაუქრობელი ბურთები,ლოდზე მძიმე ბურთები.დადგა მიწაზე,სიარულისას შემოხვდა წყლები,მოითქვა სული..ერთი მდინარე წელამდეც მიწვდა.სულს ითქვამდა,ვერ ელეოდა შეგრძნებებს,ეძებდა მანუგეშებელ სიტყვებს..ვერ მიაკვლია ნუგეშისმცემელს და თუ იცით რატომ?ის ვერ ყვებოდა თავის სამყაროში გამართულ ზეიმზე,ვერ ყვებოდა,რომ ყველა დაივიწყა,თან ისე,რომ ყველა ახსოვდა.
ნუ გეშინიათ ის გადარჩა.იპოვა სიტყვები:
-შენ აღარ გინდა არავინ და მე მესმის შენი.მე შენ მჭირდები შენი ფერებით,გთხოვ არ დარჩე მანდ,გთხოვ დაბრუნდი და ასეირნე შენი გრძელყურება ძაღლი.
და ყველაფერმა მიიღო თავის ფერი,მან უარყო ყველა,მაგრამ სამყარომ იცოდა მისი გულის შესახებ.სამყაროს ჯეროდა მისი სიყვარულის და აპატია უიმედო ჩაბნელება.ის ანათებს,ისევ ანათებს,სწავლობს ბედნიერებას უბედურების გზაზე.ის კიდევ ეძებს ნუგეშს.
-მე მოვიხსენი ლოდებზე მძიმე ბურთები,მე არ ვიცი სად არის სიმართლე,არ ვიცი როდის შევხვდები სიტყვებს,ნუგეშისმცემელ სიტყვებს.არ ვიცი,როდის მივიღებ სტუმარს ჩემ სამყაროში..ეს ალბათ იმიტომ,რომ ჩემი გზა ცოტათი მაინც გრძელდება.ვიქნები უპასუხოდ,მე მოვძებნი მათ.მათთან მისვლამდე დავიკიდებ გულზე ახალ კითხვებს.
მითხრა და წავიდა,მან არაფერი არ იცოდა,მისი ბუნება იძენდა და კარგავდა სურნელებასა და ფერებს,მისი გზა გრძელდება.

ჯერა წარსულის,გრძნობს ამწუთებს.
ჰო,ის მიუყვება მომავლის გზას,სადაც არ იცის რა ელოდება და ელოდება თუ არა რაიმე.მან იცის,რომ არსებობს და იცის,რომ აღარ იარსებებს.

 

‘და რადგან ჯერაც არ გაჩენილა ამქვეყნად ისეთი ბზარი,სადმე სხვაგან რაიმე რომ არ გაემაგრებინოს’

‘და რადგან ჯერაც არ გაჩენილა ამქვეყნად ისეთი ბზარი,სადმე სხვაგან რაიმე რომ არ გაემაგრებინოს’

‘და რადგან ჯერაც არ გაჩენილა ამქვეყნად ისეთი ბზარი,სადმე სხვაგან რაიმე რომ არ გაემაგრებინოს’
‘მე საერთოდ არ ვარ ვალდებული მე საერთოდ არ ვარ ვალდებული მე ყველაფერს მოვითმენ მე ეს შემიძლია , მე თბილი ქვეყნებისთვის გავჩნდი და მე ამას მივხვდი , არ მიყვარს სიცივე გაურკვეველი და საშიში , მე მხოლოდ თქვენთან ვგრძნობ დამშვიდებულად თავს და მე ამას ვაღიარებ , ჩემი სახლი სიყვარული და პატარა ოჯახი მყავს ხანდახან ჩემი პატარა სამეგობროთი , რომელიც მე ყოველდღე ვარსკვლავივით მინათებს სამყაროს , მე თქვენ ძალიან მჭირდებით მე თქვენ ძალიან მიყვარხართ !!!!!!’

ჩვენ ყველანი გზაზე ვდგავართ,ვხედავთ მთავარ სინათლეს,ვერ ვხედავთ ჩვენ სხეულებს,ტრანსპორტს,მაგრამ წინსვლას ვხედავთ.ვხედავთ მომავალ სინათლეს,გაურკვეველია ჩვენ მივდივართ მთავარი სხივისკენ თუ სხივი მოდის ჩვენკენ.არა,სრულიად გასაგებია – ჩვენ ერთმანეთისკენ ვისწრაფით.ამ შეჯახებას რა მოყვება არავინ იცის..
რამდენი რამ ხდებოდა დედამიწაზე ჩვენ გაჩენამდე?ჩვენ ამ დროს რას ვაკეთებდით?სიმშვიდის ბურუსში გახვეულები მთვარეზე ვიწექით?რა მოხდება ჩვენ მერე?ისეთივე სიმშვიდე დაისადგურებს,როგორც მანამდე..მანამდე სანამ ერთხელ გავჩნდით,სანამ ჩვენი ცხოვრება გვაქვს ვივლით სხვადასხვა ტემპით სინათლისკენ,ზოგჯერ საერთოდაც გავჩერდებით,მაგრამ წინ სხივს,ფერთა პალიტრას,ემოციებით მოლივლივე ღამის ზღვას,ყოველმხრივ გზებს ვერაფერი შეაჩერებს.
სამი შესანიშნავი კომბინაციაა!

მე შემხვდა ადამიანი,რომელმაც მიმასწავლა გზა საიდანაც ავიღებდი იმდენ ენერგიას,რამდენი ენერგიითაც მე ვიტყოდი – ყველაფერს შევძლებ.მე პირველად მჯერა,ბოლომდე მჯერა,რომ ყველაფერი ჩვენ ვართ და ყველაფერი შესაძლებელია.ინტერესი და სვლაა საჭირო,რომ ‘შესაძლებელი’ დროს არ აზიანებდეს.

დასკვნები ადრეა,დასკვნები ადრეა,დასკვნები ადრეა..
თითქმის აღარ ვიცი რატომ,მაგრამ ეს ესე იქნება..
ფუუუუჰ

აქ არც ფანჯრებია,არც ჰაერი,არც სიმწვანე,არც ღიმილი,არც მოდუნება,არც თავისუფლება.აქ არაფერი არ არის,რაც მე მჭირდება,მაგრამ მე აქ ვარ.მე აქ ვარ,შესაბამისად მე ყველაფერი მექნება,რასაც მოვინდომებ,რასაც მოვიფიქრებ.აქ მთავარი მოფიქრებაა.
ახალ შეგრძნებებს ვიღებთ,მაშინაც როცა გარემოება,საქციელი,ადამიანები უცვლელები არიან..თუ კითხვის პროცესში ვფიქრობთ,რომ საუკეთესო წიგნია,რაც კი ოდესმე წაგვიკითხავს ეს დრო,რაც კითხვაში გავიდა გვიბრუნდება ახალი მიგნებებით.ჩვენი ქმედებები,იდეები განახლებასთან თუ არ მივლენ დაჭკნებიან.
ფიქრის გზა,ემოციების ხაზები,გულის ძგერა,ტვინის ნაოჭები..ახალდაბადებულივით ვიკვლევთ,რომ ვიპოვნოთ ის,რაც ჩვენამდე მრავალჯერ აღმოუჩენიათ.
ჩვენ მაგივრად აღმოჩენილის მიღებას ვერ დავჯერდებით.აქ სიმარტივეს დიიდი გულისყურით ვიკვლევთ.
რაც უფრო მეტად იაზრებ,რომ შენ ხარ თავისუფალი,
შენ ხარ,ვინც ციურ მნათობებთან მეგობრობს,
შენ ხარ,ვინც სუნთქავს და ტკბება ჰაერით დანაყრებული,
შენ ხარ,დარდი და პრობლემა,
შენ ხარ,შვება და გამოსავალი.
‘შენ ხარ სამყარო,რომელიც დროებით წარმოადგენ ადამიანს’
ალბათ,აჯობებს შორით ტრფიალს შეეშვა და გახდე ყველაფრის ნაწილი,შენ ცალკე არ არსებობ,ვერც ყველაფერთან ერთად ვერ იარსებებ თუ არ გაიგებ რისი ნაწილი ხარ.

განცდები,რომლებსაც ვგრძნობთ ძლიერად.ისე ფართოდ აღვიქვამთ,ისეთი უსასრულოა შეგრძნებები ამას მხოლოდ ჩვენი სხეული აყვება,ამას სიტყვები არ ეყოფა.
თამაში არ მინდა,
თამაში საჭიროა,
თამაში არ ვიცი.
ცხოვრების ყველაზე დიდ თავსატეხთან – საკუთარ თავთან უნდა იმეგობრო,მოუსმინო,მოუთმინო,მოეფერო,შეანჯღრიო,გაართო,აანთო..ყველაფერი შენზეა.

დახმარების რაზმი გზაშია,პროცესი მიმდინარეობს,პასუხები ადრეა.ეს ხდება ეხლა,ამიტომ უპასუხოდ,მოლოდინში გზა წინ მიდის.მე აქ ვერ ვიდგები,მე წავალ და ვიცეკვებ

‘..ყველას გვაქვს ჩვენი ქალაქი..’

‘..ყველას გვაქვს ჩვენი ქალაქი..’

იმ დღეს ერთი გოგო შემხვდა.ჩვეულებრივი იყო ერთი და რამდენიმე შეხედვითაც.საინტერესო მის ბუნებაში მხოლოდ ეს უბრალოება იყო.მეც ვაკვირდებოდი და ვფიქრობდი რა უნდა იყოს ამაზე ღირებული,რა უნდა იყოს ამაზე ღირებული?უსმენდე შენ თავს და მიდიოდე იმ ‘ნედლ’ შენამდე,სადაც მხოლოდ დაბადებისას იყავი.შეგიძლია შენ ქალაქში დაეხეტებოდე და ყოველ მარტივ ემოციეამდე შენი გზით მიდოიდე,მხოლოდ შენით იკვლევდე და იჯერებდე მხოლოდ იმას,რასაც შენ ემოციებში შემოღწევა შეუძლია.
-არ ენდო სხვებს,არ აყვე ხალხს,იარე,გადალახე შენი თავი,გამოდი საკუთარი მნიშნელობის ძიებიდან გაიაზრე რისი ნაწილი ხარ და იყავი ამ პლანეტაზე.იყავი ამ პლანეტაზე დაგროვების გარეშე,მისაკუთრების გარეშე,არ შეიკავო თავო და არ შეაწუხო სხვა..
ოქროს ქვიშაზე გაწოლილი დახაზულ ხელის გულებში ათამაშებდა სილას.თვალებს შემომანათებდა და სრულიად მშვიდად მიხსნიდა,რომ მეც შემიძლია იქ შებიჯება სადაც თვითონ კოტრიალობს.
ზოგიერთი ჩვენგანი ჭიშკარს უტრიალებს და ვერ გადაუწყვიტავს შევიდეს იქ თუ – არა.სინამდვილეში ჭიშკარს,ვინც ხედავს – ეჩენებათ.შენი თავისუფლების ჭიშკარი?ვერ დაიჯერებთ,მაგრამ ზოგიერთი ხედავს ჭიშკარს და ვერ აღებენ კარს.ზოგიერთს ურჩევნია იყოს მარტივად,ზოგიერთს შეუძლია მკითხოს
-ავხედე ცას და ვარსკვლავებია,მერე??

მერე?ვარსკვლავებით მოჭედილ ცას უყურებ,უყურებ იმ ცას,სადაც მე და ჩემ მეგობრებს ჩვენი მეგზური მნათობი გვყავს და შენ მეკითხები მერე?მერე ალბათ ის,რომ ჯობია მიწაზე იარო.მე ეგ არ გამომდის,შენ ეს.
რას გაიგებ.

თუ მიხვალ ერთ-ერთ სიმაღლემდე,სადაც იგრძნობ ყველაფერს,რაზეც გიოცნებია ჩნდება შიში.თუ შიში იქით გაგაქროლებს,რისაც ყველაზე მეტად გეშინია?არ გაყვები,ეგაა და ეგ.ჯობია გახსოვდეს,რომ შენ იგრძენი ის,რასაც მხოლოდ ცაში უფრენია ოცნებებად,ყვითელ ღრუბლებს შორის.

მე გამაკვირვა მისმა დაბნევამ,მერე წერილი შემომაჩეჩა.მე თვალები გავუსწორე,მან მითხრა,რომ არაფერი იცოდა,რომ მეც ვერ ვეტყოდი რამეს,მაგრამ მიზიარებდა,უბრალოდ მიზიარებდა.
მე ვფიქრობ,რომ გუშინ წერილი წავიკითხე და ქარს გავატანე მისი დანაბარები..ქარმა თუ მიღალატა..

‘ჩემო ნ,თავში ეს სიტყვები მიტრიალებს – თუ გინდა ნ ის შენიაო,რომ მითხარი.ბევრი გელაპრაკე და ისეთი არაფერი მითქვამს რისი მოსმენაც შენ დაგეხმარებოდა.იმიტომ,რომ მარტო ჩემზე ვფიქრობდი,ან უკეთესს ვერაფერს ვფიქრობდი.

შენთან ერთად ჩემში იმდენი ლამაზი და სასიამოვნო განცდა ტრიალებს..არავინ შემხვედრია,ვისაც დაუფიქრებლად გავყვებოდი ყველგან,მივენდობოდი ბოლომდე.ყველაფერს ხედავ რაც ჩემშა და ბევრ რამეს იმაზე ბევრად კარგად,ვიდრე არის.სისულელეა ვცადო სიტყვებში გადავიტანო ის ჰარმონია და ნდობა,რასაც შენ მიმართ განვიცდი.ეხლა ამ ყველაფერს ვგრძნობ-არ შემიძლია შენ გარეშე,თუნდაც შენ გზაზე,შენ საფიქრალზე მიმართულს-გელოდები.

ვიცი ყველაფერი გამოგივა,ნებისმიერი პრობლემა,რაც გხვდება ჩვენშია.პრობლემის აღქმას სხვის ნამოქმედართან,საკუთარ ნამოქმედართან-ჩვენ ვქმნით.
ვიცი,მიხვალ იქ,სადაც შეძლებ გარემოებების დაჯერებას,შეცვლას..

ეს სიტყვები,ეს ფიქრები შენია.
ეს მონატრება შენია.
მაგრამ შენამდე არ მოვა,მე ვუშვებ,მაგრამ არ მოდის.არ შეგიძლია ამაზე ფიქრი,მეც არ შემიძლია იქ მისვლა,სადაც მოცდას მთხოვენ.

შენი გზების მერე ალბათ ჩვენ გზაზსთან მოხვალ,სადაც მე ერთად ყოფნა არ გამაქრობს.’

სილაში თამაშს თავი დაანება და ჩემ სახეს აკვირდებოდა,აკვირდებოდა როგორ ვკითხულობდი ამ წერილს.მე ავხედე,ჩემმა თვალებმა უთხრა მის თვალებს – მადლობა რომ მენდე,მადლობა რომ შეგიძლია გადმომცე ის,რასაც ნელ-ნელა სწავლობ.ვფიქრობ მეტსაც გაიგებდი ამ ამბიდან,თუ შენ ერთს არ მოგიწევს მანდ დგომა.თუ დიდხანს იდგები მარტო უნდა წახვიდე სხვა გზა ნახო..მთავარია აფასებ იმას,რაც მოხდა,რაც შენში დარჩა..

? PLEASE WAIT ?

‘ღამეა,მთვარე გაცვეთილი,ღამეულ ზღვაში გიცურავიათ?აჰ,სილამაზე და შიში,შიში…და თავს აღაღებ,რა სიბნელეა,და სილამაზე,თითებიდანაც წვეთები ცვივა,თვით სავსე მთვარით განათებული,და სილამაზე,წყეული შიშის ერთადერთი მომრევი,ჩვენთანაა და ვინ ჩვენ?ჩვენ ორნიი,ორნი,მე და თქვენ.სუუ,ფრთხილად,ეს მეუფე ხმათა,ის გვასწავლიდა ღონივრად სუნთქვას,გახარებისას დიდი ხმით ყვირილს-პირველ სიმღერას,გამოქვაბულში ცეცხლთან გვეძინა და მდინარის ხმა,ყრუც,გარკვეულიც,მეუფის იყო..გახსოვს?ვუყვარდით,და ჩრდილებს ხეთა აცახცახებდა გაბმული ქარი,ო რეები გამოვიგონე…მეტს აღარ ვიზამ.ჩვენ სულ გვესმოდა მეუფის ხმები…წვიმაში მიწას აჩურჩულებდა…დათვის ბღავილი,ბრდღვინვა ლომთა და მიყუჩებისას,ჩიტები სტვენდნენ,აჰ,ეს ჩიტები-ეგეც საქმეა..
კი,ბატონო:თუ გნებავთ,წავიდეთ აქედან,ღამით რა გვაბოდიალებს,რა გვაცურავებს.წავიდეთ ჩვენ-ჩვენ სახლებში.წავიდეთ და დავიძინოთ,როგროც ყველა სხვამ და გავიღვიძოთ მერე ჩვენც,გვარიანად რომ გათენდება.წავიდეთ სამსახურში,ნურავის გავუჩერდებით გზაში,სალამი ვთქვათ ორი-სამი,ასე,დავბრუნდეთ მერე სამსახურიდან,წვრილ საქმეებზე ვისაუბროთ ოჯახში და დავიძინოთ ისევ და გავიღვიძოთ მერე,როგორც სხვამ და..მაგრამ ეს ხმები,ხმები,ეს ხმები…ტყე რა კარგია დღისით და მზისით,რა კარგია ტყე…ამწვანებული,რბილი,ხასხასა..იიჰ,არარაა,მაგრამ ეს ხმები,ღამეული ტყის მზაკვარი ხმები,შიში – ისაა,და მზე!სინათლე!ღრუბლებში წოლა!გამოუცნობი ბედნიერება,შიშიც,სინათლეც,ეს – მუსიკაა…მეფე…მუსიკა…’

ნნ

ნნ

ბავშვობაში მჯეროდა,რომ ვიპოვიდი ჯინის და ვიმეგობრებდით სამუდამოდ.ზოგჯერ ვთხოვდი შოკოლადის გაჩენას და ხალიჩით ფრენას..მჯეროდა ყველა მულტფილმის,ყველა ჯადოსნური სიკეთის,კეთილი დასასრულის,რომელიც სინამდვილეში დასაწყისი იყო.
ერთ დღეს შევწყვიტე ოცნება და უბრალოდ დავიჯერე ბედნიერების.გადავწიე ყველა გრძნობის ფარდა,მეთვითონ თავზე ხელებშემოლაგებული წამოვწექი.პრობლემები და დარდები,გამოსასწორებელი და შესაცვლელი გარემოებები არც გამქრალან ისე ჩამწკრივდნენ,სიმაღლის მაგივრად სიგანის მიხედვით.თან მითხრეს

-ანანო,შენ გზას მიყევი ჩვენ ნელნელა,შეუმჩნევლად წავალთ.დრო მოგვეცი მხოლოდ,მხოლოდ დრო.

ეჭვი გამიჩნდა,რთულია იყო დარწმუნებული,როცა სასურველი ზღაპრის გმირი ხდები.
სიმართლეს გეტყვით,საკუთარ თავში დავეხეტებოდი,იქ იმდენი ფერი მეჯახებოდა,ემოციები სახეში მეხეთქებოდა.ამ სამყაროში ჩემი ადამიანი ვიპოვე,ყველაფერს შეუთანხმებლად,მაგრამ ერთდროულად მივმართავდით.ნებისმიერი გემო,ნაზავი,კოქტეილი,წვიმა,აისი,დაისი,ყინვა და მზე.ეს იყო ერთობლიობა მილიონობით შეგრძნების,ეს იყო დაჯერება იმისა,რომ მე მართლა ვარსებობ.ვკითხულობთ წიგნებს,ვუყურებთ ფილმებს,ვუსმენთ ადამიანებს..ათას რამეს ვაკეთებთ მხოლოდ იმისთვის,რომ დავიჯეროთ-ჩვენ მარტო არ ვართ.ყოველი სხვისი სიტყვა,რომელიც შენ გრძნობებთან არის კავშირში,თანაც პირდაპირ კავშირში-გადარჩენაა.
ჩვენ მარტო არ ვართ,ამ სამყაროში მოხვედრა შესაძლებელია.ამ სამყაროდან გასვლა შიშითა და ეჭვებით?საკუთარი ნებით დათმო ყველაზე დიდი საჩუქარი? მე ამას არ დავუშვებ,თქვენი არ ვიცი.
ზემოთ ვთქვი ‘რთულია იყო დარწმუნებული,როცა სასურველი ზღაპრის გმირი ხდებითქო’,მაგრამ უფრო რთულია მთელი სხეულში გქონდეს გაფანტული
ფიფქიას პრინცის კოცნა
კონკიას ცალი ფეხსაცმელი
ალადინის მფრინავი ხალიჩა
ვინი პუჰის სიტკბოებით სავსე ჯამები
და სხვა და სხვა და სხვა და შენ გეშინოდეს?
მთავარი საოცრება ორი გულის გადაკვეთით ხდება,სადაც ყველაფერი ორი ერთი ხდება.
მიხარია,რომ არაფერი ვიცი გარდა იმისა,რასაც ეხლა ვგრძნობ.
მიხარია,რომ ეს მოგზაურობის დასაწყისია

ცის ქვეშეთში ჩვენი უსუსურობა შეიძლება განისაზღვროს?ნამცეცები ვართ,ჩვენი ფულით,სახლებით,სტატუსებით,წოდებებით..ვერაფერი შეცვლის იმას,რომ ნამცეცები ვართ,უმნიშვნელო,თითქმის უხილავი.
თუ სხეული და პრიმიტიული რეალობა აუცილებელი საჭიროების შემთხვევაში გაგავხსენდება,შევძლებთ ვიყოთ იქ,სადაც ‘დასანახს გულით დავინახავთ,რადგან მთავარი თვალისთვის უხილავია’

ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა ვიფიქრე? ბევრი ვიფიქრე,ყველა ბევრს ვფიქრობთ.უმეტესად ეს ფიქრები ჩვენ თავთან მიმართებაში ტრიალებს.ჩემი ფიზიკური თუ შინაგანი საჭიროებების გარშემო წამში რამდენი მოსაზრება ჩნდება არც ვითვლი.რამდენ ადამიანს განვიხილავ ჩემთან მიმართებაში,ვის მინდა ველაპარაკო,ვინ მინდა მისმენდეს,ვისგან მინდა მეტის მიღება.. ჩემთვის,ჩემთან,ჩემი,მე,მე,მე.. რამდენ ადამიანს ვხვდებით უხმოდ?რამდენ ადამიანს ჩავუვლი უსიტყვოდ.ვაკვირდები ადამიანებს,რომლებსაც არ ვიცნობ.მათ არ ვიცნობ,მაგრამ ადამიანები არიან,ჩემსავით ადამიანები..ერთმანეთის მიმართ არაფერს არ გამოვხატავთ.ზოგჯერ ვუღიმი უცხო ხალხს,ხშირად ვმოძრაობ ცეკვის მსგავსად,ან ვმღერი..მე მათთან თავს კარგად ვგრძნობ.არ მომწონს მათი ფეხსაცმელები,ალკოჰოლის სუნი,გაბრაზებული სახეები,მაგრამ ჩვენ ადამიანები ვართ.ბედნიერების და უბედურების ერთ საზომი გვაქვს..აღქმის სიფართოვე ინდივიდუალურია,მაგრამ პირველადი ემოცია?სიცილი – ტირილი .

ღამე დაშვებულ შეცდომას დილით რომ იხსენებ?უუჰ,დიდი ვერაფერი განწყობა გექმნება..ასე გავიხსენე და დავიწყე იმ დილით წერა.მერე ზარმა შემაყოვნა და მთელი დღე სხვა მიმართულებით გააქროლა,სრულიად ჰაეროვნად.
არ ვიცი სად ვიყავით და რას ვაკეთებდით,ჩემი დაბადების დღის ეიფორია კი ნამდვილად იყო.თანაგანცდის ზეიმი.
ზღვარსაც გადავაბჯეთ სამეულმა,სამ ვარსკვლავთან ერთად,ბავშვობის სკამზეც ვისხედით.დახვეწილად ჟღერს ვისხედით,მაგრამ მგონი ვეყარეთ.
ემოციის ის ბურუსი,როცა სიტყვებამდე ვერ მიდის ენერგია.